De Europese kunststofindustrie staat voor een structurele omslag. Waar de compoundeur jarenlang vooral werd gezien als verwerker van grondstoffen, ontwikkelt hij zich steeds meer tot regisseur van ­materiaalstromen. ­Nieuwe wetgeving, de opkomst van gerecyclede grondstoffen en maatschappelijke druk zorgen ervoor dat herkomst, zuiverheid en transparantie belangrijker worden dan ooit. De toekomst van compounderen draait niet langer om het mengen van polymeren, maar om het borgen van kwaliteit in een circulaire economie.

De kunststofverwerkende industrie bevindt zich in een spagaat. Aan de ene kant voelen bedrijven de druk van strengere regelgeving, hogere energiekosten en een krappe arbeidsmarkt. Aan de andere kant liggen er enorme kansen: van circulaire grondstoffen tot hightech toepassingen in de auto-industrie, de medische sector de bouw en zeker ook in de defensie-industrie. Wie nu investeert in kennis en innovatie, kan straks vooroplopen.

Hoe krijgt iemand het in zijn hoofd om deze vraag lukraak op papier te ­zetten! Wat is dit? Gaan we tegen de stroom in zwemmen? Zijn we niet meer van deze tijd nu alle trends – en heel veel geld – op groei en bloei van AI wijzen? Ah, het zou ten koste kunnen gaan van onze ­dierbare hersencellen. Gaat de mens zich overgeven, nadat het eigen vermogen niet meer meetelt? Zich laat leiden door ­rekenmonsters met een scherm dat antwoorden geeft? Is dit de nieuwe ­verslaving van deze eeuw?

Een opgeruimde en georganiseerde werkplek verhoogt het werkplezier en de productiviteit, zonder harder te hoeven werken. Dat is mij meermaals bevestigd in projecten rondom werkplekorganisatie met de 5S-methode.

‘Ze willen alleen de laagste prijs.’ Het is steevast één van de eerste reacties als ik tijdens trainingen of workshops vraag: wat willen klanten eigenlijk? In de meeste sectoren is het één van de hardnekkigste overtuigingen waarop bedrijven hun keuzes maken. John C. Spender (1989) deed onderzoek naar die leidende overtuigingen en noemde ze ‘industry recipes’. Die ongeschreven ‘industriestandaard’ bestaat in elke bedrijfstak. Collectieve kennis, routines en aannames bepalen zo het strategisch denken en handelen binnen een sector. Het resultaat: onvoldoende vermogen om je te onderscheiden van de concurrentie.